فاتحه

.

 پنجمين دوره جشنواره داستان كوتاه يلدا،ديشب برگزار شد.عبدالصمدرحمن،مسئول كانون

 شهيد بني طبا كه به همت او پنج دوره اين جشنواره بزگزار شده،يكي از دو سخنران ديشب

 بود كه با اشاره به برخي آمار مانند پايين تربودن شمارگان چاپ كتاب دركشورمان نسبت به

 كشوري مانند اردن ،وضعيت كنوني فرهنگ در كشور را به مريضي محتضر وحتي مرگ كامل

 تشبيه كرد.درتاييدسخن ايشان بايد بگويم كه اين واقعيت تلخي ست كه بايد به وجودش

 اعتراف كرد.

متاسفانه دلسوزيهاي اهل فرهنگ وهنر وكوششهاي انجام شده از سوي فعالان فرهنگي

 كمكي به زنده شدن فرهنگ وتپش دوباره نبض اين مرده نمي كند وتمام فعاليتها درحدآبروداري

 براي اين جسد است،ما براي اين مرده فقط فاتحه مي خوانيم وخيرات مي كنيم گمان نمي كنم

 چيزي جزمعجزه بتواند روحي در كالبد اين ميت بدمد.

در وضعيت كنوني،بي ادبان درصدر مجالس ادبي نشسته اند و بي هنران در ميدان هنر خودنمايي

 مي كنند وآنان كه بويي از فرهنگ نبرده اند در باب ارزشهاي فرهنگي سخن سرايي ونظر پردازي

مي كنند.هرجا چراغي به همت اهل هنر سوسو ميزند عده اي شب وروز در پي كشتنش ميكوشنديابه تفتيش عقايد مي پردازند ودرونت را مي پويند ،مبادا شعله اي درآن نهان باشد.

نامداران ادب و هنرنيز يا به سياست آلوده اندو يا به اجبار يا اختيار گوشه نشين شده اند يا ترك وطن كرده اندو هستند كساني كه در اين وادي پي نام ونان ميگرند.آن عده هم كه در اين آشفته بازار هنوز از سر عشق و احساس مسئوليت كار مي كنند يا صدايشان به جايي نميرسد يا به زودي خسته شده و از نفس مي افتند.

متوليان رسمي فرهنگ وهنر هم محو زيبايي قباي گشاد وزارت و رياست وصدارت اندو ما عوام

 الناس هم روز وشب درپي يك لقمه نانيم يا سياهي لشكراين وآنيم ونمي دانيم فرهنگ را با قين مينويسند يا باغاف. باچنين اوضاع واحوالي همين فاتحه خواني هم براي اين مرده بي كفن كار كمي نيست

اسدالله اعلم درخاطرات خود مربوط به سال 1353 مطلبي دارد كه بي ارتباط با مباحث كنوني درمورد

نيروي هسته اي نيست:

محلی برای فکر کردن

آیا تا به حال به این اندیشیده اید که محلی برای فکر کردن دارید و یا اصلا نیازی به وجود چنین محل هایی هست؟

شاید فرصتی نداشته ایم ولی م یخواهم بگویم که محل مناسب فرصت لازم را فراهم می کند. چند وقتی است که برای سفرهای کاری مدام به اصفهان میروم و توفیقی هرچند اجباری برای گذشتن از پل های تاریخی رودخانه زاینده رود را داشته ام . باید بگویم مکان بسیار مناسبی برای فکر کردن است هرچند زمانی کوتاه در انجا باشی و همهمه بسیار باشد  ان مکان و فضا شما را وادار به فکرکردن میکند. انگار که به بعدی دیگر از فضای اطراف وارد شده ای و عملی ناخود اگاه در انسان شکل میگیرد.

ایا تا به حال به این فکر کرده اید که در شهر خودمان هم این چنینن مکانهایی وحود دارد یا نه؟ نمی دانم ولی شاید بند ریگ مثال مناسبی باشد و لی همه که به انجا نمی روند !!!

نمی دانم  اما این مطلب بخشی از افکار من کنار زاینده رود و بین پل چوبی و خواجو بود که نگاشتم.

منم کوروش ....

"منم كوروش شهريار روشناييها" عنوان كتابي ا ست كه درجلسه نقد كتاب كانون شهيد بني طبا

(جمعه هفت دي)بررسي خواهدشد.چنانچه به اين كتاب دسترسي نداريد ميتوانيد نسخه p.d.f  آن را ازاینجادانلود كنيد.

اين كتاب نوشته سيدعلي صالحي است وانتشارات ابتكار نو درسال 82 آن را منتشر كرده.

شهرياري كه نداند شب مردمانش

چگونه به صبح مي رسد

گوركن گمنامي است كه دل به فن دانايي سپرده است

مردمان من

امانت آسمان اند براين خاك تلخ     

مردمان من

به يادتان مي آورم

زيباترين منش آدمي

محبت اوست

وبهترين خوبي ها

خرسندي مردمان است

وبهترين ارمغان آدمي

آزادي ست. 

21 آذر تولد ا. بامداد

چراغي به دستم، چراغي در برابرم:

من به جنگ سياهي مي روم.

گهواره هاي خستگي

از كشاكش رفت و آمدها

باز ايستاده اند،

و خورشيدي از اعماق

كهكشان هاي خاكستر شده را

 روشن مي كند. 

****                                                                                         

فريادهاي عاصي آذرخش -

هنگامي كه تگرگ

در بطن بي قرار ابر

نطفه مي بندد.

و درد خاموش وار تاك -

هنگامي كه غوره خرد

در انتهاي شاخسار طولاني پيچ پيچ جوانه مي زند.

فرياد من همه گريز از درد بود

چرا كه من، در وحشت انگيز ترين شبها، آفتاب را به دعائي

نوميدوار طلب مي كرده ام

  ****

تو از خورشيد ها آمده اي، از سپيده دم ها آمده اي

تو از آينه ها و ابريشم ها آمده اي.

****

در خلئي كه نه خدا بود و نه آتش

نگاه و اعتماد ترا به دعائي نوميدوار طلب كرده بودم.

جرياني جدي

در فاصله دو مرگ

در تهي ميان دو تنهائي -

[ نگاه و اعتماد تو، بدينگونه است!]

  ****

شادي تو بي رحم است و بزرگوار،

نفست در دست هاي خالي من ترانه و سبزي است

من برمي خيزم

چراغي در دست

چراغي در دلم.

زنگار روحم را صيقل مي زنم

آينه ئي برابر آينه ات مي گذارم

تا از تو

ابديتي بسازم.

**** 

ابوالفضل مقری

اما از نظر من بهترین کمکی که به اقای مقری میتوان نمود تشویق و کمک به ایشان برای چاپ مجموعه داستانهای کوتاه ایشان می باشد. من چندین با ر این را با اقای مقری در کذشته مطرح نموده ام . هر چند که اوضاع نشر و مطالعه جالب نیست اما کماکان انسانهای تشنه برای نوشیده انک جرعه ای از سبوی اقا ابوالفضل هستند. با ارزوی موفقیت برای ایشان

نامه جلال آل احمد

مشکن ما را

اينگونه به خاك ره ميفكن ما را

ما در تو به چشم دوستي مي بينيم

اي دوست مبين به چشم دشمن ما را

یلدای شهر

وقتي در شهري زندگي ميكني كه به ازاي هر چند صد نفرش ،يك آشپزخانه،رستوران،ساندويچي

،فروشگاه مواد غذايي و....وجود دارد و بيل بوردهاي تبليغاتي اش لوازم خانگي،فرش ماشيني و...

تبليغ مي كنندوبه ازاي تمام صد هزارنفرش يك كتابفروشي خوب  وجود نداردوشوراي شهرش هم

تصويب ميكند كه يك ريال خرج امور فرهنگي شهرنكند وشهردارش حاضر نيست يك برگ از گزارش

جلسه مشاوران فرهنگي شهر را بخواند و......   نگاهت به  پرده بزرگ تبليغات جشنواره داستان

كوتاه يلدا مي افتد.وجد ميكني واميدوار ميشوي كه فرهنگ وهنر در شهر نمرده است وهنوز دارد

نفس ميكشد به خصوص كه پنج دوره متوالي اين جشنواره برگزار شده باشد و متولي اصلي آن

هنوز سرخورده وخسته نشده باشد.

عبدالصمد رحمن كسي است كه چند برابر مسئولين فرهنگي شهركه بودجه هم دريافت ميكنند

كار فرهنگي به درد بخور انجام داده است. برگزاري جشنواره داستان كوتاه يلدا،يكي از كارهاي

فرهنگي است كه به تنهايي ،بدون بودجه دولتي وفقط وفقط از روي عشق و علاقه وبا اندك ياري معدود دوستان دوستدار فرهنگ وهنر به انجام رسانده است.

چشنواره يلدا طي چند دوره گذشته اش فراز ونشيب زيادي داشته ،گاه چون دو دوره نخستينش

بسيار عالي وخوب بوده ،وگاه چون آخرين دوره ضعفهاي زيادي داشته است،اما با اين حال مستمر

و مداوم برگزار شده واصول وقواعد را زير پا نگذاشته است.تنها دليل اين فراز ونشيبش را فقط بايد

درقوت وضعف برنامه ريزي آن دانست.دوره جديد جشنواره بزودي برگزار ميشود ،اميد است با توجه

به تجربيات دوره هاي پيشين، آن نقصهاو بعضا" بي برنامگي  وبي نظمي كه در دوره گذشته بود

را ديگر مشاهده نكنيم.

براي آقاي رحمن ،جز آنكه آرزوي موفقيت وسلامتي كنيم وخالصانه بگوييم متشكريم كه از معدود

كساني است كه  هميشه از امور فرهنگي در سطح شهرمان حمايت ميكند، كار ديگري از دستمان

 بر نمي آيد.

جروم دیوید سلینجر

 يادداشتهاي شخصي يك سرباز عنوان مجموعه داستان كوتاهي از جي. دي سلينجراست كه با ترجمه علي شيعه علي منتشر شده و در چند روز گذشته

  از پرفروشترين كتابهاي بازار كتاب بوده است.

  اين مجموعه دربرگيرنده21 داستان است و در فاصله سال هاي 1940 تا 1948 به

 نگارش درآمده كه در دو جلد به زبان فارسي منتشر ميشود. " يادداشت هاي شخصي يك سرباز" عنوان جلد اول وشامل 10 داستان كـوتـاه اسـت.مـجـموعه داستان كوتاه " يادداشت هاي شخصي يك سرباز" در فاصله سال هاي 1940 تا 1944 در سال هاي جنگ دوم جهاني به نگارش درآمده كه خود نويسنده نيز در آن حضور داشته است.پيش از اين، كتاب هايي از سلينجر، همچون: " دلتنگي هاي نقاش خيابان چهل و هشتم" با ترجمه احمد گلشيري، "تيرهاي سقف را بالا بگذاريد" با ترجمه اميد نيك فرجام، "فراني و زويي" با ترجمه ميلاد ذكري و همچنين "ناطور دشت" با ترجمه احمد كريمي حكاك به زبان فارسي منتشر شده اند.

از آثار ديگراين نويسنده " جنگل واژگون" و"شانزدهم هپ ورث 1924" قبلا در ايران منتشر شده است .  سلينجر در اولين روز سال1919 در نيويورك به دنيا آمد پدرش يهودي ومادرش مسيحي بود. بعد از يك دوره تحصيلات كوتاه مدت در دانشگاه هاى نيويورك و بريتيش كلمبيا بقيه زندگيش را وقف نوشتن كرده است . سلينجر تا سال 1940 داستان هاى كوتاه متعددى را در مجلات به چاپ رساند . پس از جنگ جهانى دوم در سال 1946 او به طور اختصاصى نوشتن را براى مجله نيويوركر پى گرفت . سلينجر با كتاب «ناطور دشت» در سال 1951 محبوبيت زيادى پيدا كرد و كتاب «فرنى و زوئى »را در سال 1961 به چاپ سپرد . از آن زمان سلينجر به گفته خودش همچنان مشغول نوشتن است گر چه به دليل طبيعت گوشه گير او اخبار چندانى از وى در دست نيست و همچنين سبب شده شايعات زيادى درباره او منتشر شود . سلينجر هر گونه مصاحبه با مطبوعات را رد مى كند اما علاقه به اطلاعات خصوصى در مورداو بسيار زياد است . مثلا" چندى پيش نامه اى از او به يك دختر جوان در يك حراجى به مبلغ 156000 دلار فروخته شد .
بدون شك سلينجر يكی از برجسته‏ترين، معتبرترين و در عين حال مشهورترين نويسندگان پس از جنگ امريكاست. موقعيت او در جغرافيای ادبيات داستانی معاصر، ‌موقعيتی ممتاز و شاخص است. در حقيقت دستيابی به چنين جايگاهی برای بسياری از نويسندگان دست‌نيافتنی و رؤيايی است. نكته‌ی در خور توجه اين است كه سلينجر اين موقعيت را در پی نگارش يك رمانِ نه چندان بلند و تعداد محدودی داستان كوتاه به دست آورده است. بنابراين، پيشاپيش بايد حدس زد كه اين حجم اندك كار بايد تا چه اندازه‏ای از غنا، عمق و اصالت هنری برخوردار باشند كه بتوانند نويسنده‏ای را به چنين سطحی از اعتبار برسانند. نخستين رمان او در ۱۹۵۱ با عنوان «ناطور دشت» منتشر شد و فعاليت ادبی او تا سال ۱۹۶۵ ادامه يافت. پس از آن سلينجر خود را در انزوای خودساخته‏ای محصور كرد و از مطبوعات و رسانه‏های ديگر فاصله گرفت و هيچ اثری به طبع نرساند. همين امر، هاله‏ای از رمز و راز را در اطراف او ايجاد كرد و اين مسئله به اشتهاری كه سلينجر تا آن ايام به دست آورده بود،‌ دامن زد.

متاسفم از بابت اینکه بار دیگر سیستم پروکسی ایران سایت دیگری را مسدود نموده و تعداد زیادی از هموطنان عزیزمان را از ارائه مطالب و دسترسی به اطلاعت باز داشت. متاسفانه سایت ایرانبلاگ http://iranblog.com/ که وبلاگ من را نیز پشتیبانی میکرد مسدود شده و از بابت اینکه برخی در دسترسی به این وبلاگ دچار مشکل شده اند متاسفم . به زودی راه تازه ای برای ارائه مطالب پیدا خواهم نمود. از دوست عزیزم اقای فرزین نیز که این فضا و فرصت را در اختار بنده قرار داده اند نیز کمال تشکر را مینمایم.

یادمان

دوم آذر ماه روزي است  كه شاعر سرود ‌«اي ايران» بدرود حيات گفت.كمتر كسي است كه اين سرود را نشنيده باشد يا زمزمه نكرده باشد

.

بافت اين سرود و اشعار آن قابل درک و ساده است.. ضمن آنکه در اين سرود تلفيق شعر و موسيقی به شکلی استادانه صورت گرفته و موسيقی در نقطه های اوج و حماسی تر خود روی بيت های حماسی تر نشسته است.